Oorlogsfotograaf Bud Wichers neemt na het over­lijden van zijn ouders een lange sabbatical. De laatste drie jaren hebben veel van Bud gevergd. Zijn ouders overleden en hij werd hij getroffen door een herseninfarct. Bud vertrekt naar Indonesië. “Maar ik blijf een Gorsselnaar”.

Adoptie
Bud voelt zich een echte Gorsselnaar. Toen hij zeven maanden oud was, haalde zijn adoptie­moeder hem uit een kinder­tehuis in Jakarta. Hij werd geadopteerd door Han en Gerrie Wichers uit Gorssel en kwam aan de Molenweg te wonen. Dit werd zijn thuis, waar hij altijd naar terugkeerde na zijn werk in de oorlogsgebieden.

Dramatische jaren
De laatste drie jaren hebben veel van Bud gevergd. Niet door verblijf in oorlogs­gebieden, maar in zijn thuis­situatie. Zijn moeder werd dementerend en opgenomen in een verpleeghuis. In januari 2024 werd Bud getroffen door een hersen­infarct, waarvan hij nog steeds herstellend is. En in 2025 overleden binnen een half jaar zowel zijn moeder als zijn vader.

Bud Wichers brandt kaarsjes bij foto's van zijn overleden ouders, Han en Gerrie Wichers 

Naar Indonesië
Het gevolg van het verlies van zijn ouders was dat het ouderlijk huis verkocht moest worden, simpel­weg omdat er geen andere financiële oplossing mogelijk was. Volgende maand vindt de overdracht plaats, met als gevolg dat Bud nood­gedwongen Gorssel moet verlaten. Hij vertrekt naar Indonesië, waar hij voorlopig gebruik kan maken van huis­vesting bij een vriendin. Bud verwoordt het zo: ”De afslag bij de verkeerslichten bij het Elf Uur wordt dan verleden tijd”.

Tweede kans
“Dat ik geadopteerd ben, heeft mij een tweede kans gegeven. Vanuit Indonesië had ik nooit kunnen bereiken wat ik hier heb bereikt. Daar ben ik heel dankbaar voor.” De enorme en warme steun van zijn ouders (Bud gebruikt het woord ‘adoptieouders’ niet, red.) is een grote rode draad in Buds leven.
Zijn start op school liep anders dan verwacht. Hij had een leer­achterstand en kwam op de lomschool terecht. Dat ging goed, waarna hij op het vmbo verder ging. Daarna heeft hij zichzelf kunnen ontwikkelen via vele cursussen en trainingen. Hij werd oorlogs­fotograaf en begaf zich vanaf zijn 23e jaar in veel brandhaarden in de wereld. Hier lag en ligt zijn drive, dit werk ligt hem na aan het hart.

Oorlogsfotograaf
Al van kinds af aan was Bud gefascineerd door het wereld­nieuws. Waar leeftijds­genoten tekenfilmpjes keken, zapte Bud langs de nieuws­zenders. Hij weet het nog goed: de dag dat prinses Diana veron­gelukte zat hij gekluisterd aan de televisie. ”Toen wist ik zeker waar mijn passie lag. Bij het nieuws.”
De dag na de aanslagen in New York op 11 september 2001 vertrok hij naar die stad. Hij voelde toen deel van de geschiedenis te zijn. Niet veel later leerde hij iemand van Joodse komaf kennen. Van hem hoorde hij het Israëlische verhaal. “Daarna sprak ik een Palestijnse met een heel ander verhaal. Toen werd ik nieuwsgierig en ben ik naar beide gebieden gegaan.”
Bud voelt een basale behoefte de wereld de werkelijkheid te laten zien door middel van foto´s en video’s. “Ik ben een idealist en dit is mijn manier om ervoor te zorgen dat de ellende en de akelige omstandigheden van mensen op de wereld niet zomaar aan iedereen voorbij gaan”.

Bud als oorlogsfotograaf

Steun ouders
“Mijn ouders hebben veel met mij meegemaakt. En veel zorgen om mij gehad.” In 2013 heeft Bud een tijd gevangen gezeten in Turkije. In 2016 werd hij beschoten door sluipschutters in Kirkuk in Irak. “En iedere keer zagen ze beelden van oorlogsgebieden waar ik aan het werk was. Ondanks alle zorgen brachten ze me steeds weer weg naar Schiphol, op weg naar een nieuwe brandhaard. Zij steunden mij volledig. Want ze wisten dat dit het werk is waar ik gelukkig van werd.”

Leven in Gorssel
Behalve zijn eerste levensmaanden woonde Bud zijn hele leven in zijn ouderlijk huis aan de Molen­weg in Gorssel. Hij heeft er warme herinneringen aan en is gehecht aan het dorp en de mensen. Tijdens de laatste jaren heeft hij extra gemerkt hoe fijn het is in een hechte buurt te wonen waar mensen naar elkaar omkijken en hem en zijn ouders geholpen hebben. “Dat zal ik missen.”
Onlangs verscheen op YouTube een aflevering in een serie ‘Over Dingen Die Blijven’. Daarin spreekt Wendy Maria Laimböck-Dekker met Bud. Hij vertelt over zijn leven in Gorssel en over zijn ouders. De film, onderaan dit artikel te zien, is kort na het overlijden van Han en Gerrie Wichers opgenomen en is een ode aan hen.

Bijdragen voor Gorssel.nl
Waar ook ter wereld, als er mogelijkheden waren volgde Bud het nieuws over Gorssel via Gorssel.nl. Hij stuurde meerdere malen zijn bevindingen op via verslagen, bijvoorbeeld vanuit Oekraïne. Toen hij las over de initiatieven voor de Oekraïners in Gorssel eindigde hij zijn verslag uit Kiev met de woorden: “Wat een mooie aanbeveling voor de acties voor hulp­goederen, opvang van vluchtelingen en geld­inzameling die in Gorssel lopen! Het is zo hard nodig”. Bud: “Ook als ik vertrokken ben uit Gorssel, blijf ik via Gorssel.nl van mij laten horen”.

Vullerschool
Op 9 februari geeft Bud een voordracht aan een klas op de Vullerschool. De kopers van zijn ouderlijk huis zijn Titia en haar 9-jarige zoon Olivier. Hij is heel blij met deze nieuwe bewoners van zijn huis en heeft een fijn contact met hen. Op één van de contact­momenten vroeg Olivier of Bud een keer in zijn klas wilde vertellen over zijn ervaringen als oorlogs­fotograaf. En dat doet hij graag.

Toekomst
Bud is nog herstellend van de gevolgen van het herseninfarct dat hem twee jaar geleden trof. Fysiek verwacht hij dat alles weer in orde komt. Wel merkt hij dat zijn energieniveau nog laag is.
In de tweede helft van februari vertrekt hij naar Indonesië. Niet om te remigreren, wel om eerst tot rust te komen. De afgelopen drie jaren zijn een rollercoaster voor hem geweest.
En hij heeft ook nog enkele missies. In 2021 zijn zijn ouders voor het laatst in Indonesië geweest. Ze wilden toen graag naar de Borobudur, de grootste boeddhistische tempel ter wereld en een van de meest indrukwekkende beziens­waardigheden van Indonesië. Dat was een van hun laatste wensen, die ze toen niet konden realiseren. Bud wil daar nu namens hen naar toe. Hij neemt wat as van zijn overleden ouders mee om daar uit te strooien. Ook gaat hij verder met zijn zoektocht naar zijn biologische ouders. Er zijn weer nieuwe aanwijzingen opgedoken.

Toekomst ongewis
“Mijn toekomst ligt in het ongewisse. Ik wil mijn werk weer oppakken maar hoe en wat, dat is nog onduidelijk. Ik zou graag in Gorssel willen blijven terugkomen. Ik hou hier immers mijn huisarts, andere medische zorg en essentiële contacten. Gorssel is altijd een veilige haven voor mij geweest. Al was het alleen maar een klein kamertje waar ik zo nu en dan heen kan gaan tussen mijn reizen door. Hoe dan ook, ik blijf een Gorsselnaar.”

 
Fotoalbums van Bud Wichers op Gorssel.nl:

• Verslag vanuit Oekraïne in de eerste maanden van de invasie door Rusland
• Foto’s van het onschadelijk maken van een brandbom in het Hassinkbos in Epse

Over Dingen Die Blijven’. Wendy Maria Laimböck-Dekker praat met Bud:

Redactie Gorssel.nl
1 februari 2026