Jan Hovers

“Deze fase is de mooiste van mijn leven”

Op bezoek in het pakhuis van Jan Hovers

  
Het filmpje waarmee hij zichzelf introduceert maakt het al meteen duidelijk: Jan Hovers is een creatieve en veelzijdige duizendpoot. Gorssel.nl sprak Jan bij zijn expositie in de Gorsselse kerk tijdens de Kunstroute met Pasen, maar je kunt hem net zo goed tegenkomen als hij optreedt in het Openlucht­­theater Gorssel met een van de bands waar hij in speelt. Muziek, verhalen, beeldende kunst: voor Jan vormt het allemaal één geheel. De neo­romanticus en Beatles­adept smeedt het samen tot multidisciplinaire projecten. En misschien wel het mooiste moet nog komen: Nesciofonie, een multi­mediale ode aan Nederlandse schrijver Nescio waar grote namen aan meewerken.
Daar zit een boeiend verhaal in en Gorssel.nl mocht een kijkje nemen in het ‘pakhuis’ van Jan Hovers.

Jan Hovers speelt naast piano ook bas, drums en gitaar

Van Amsterdam...
Het grootste deel van zijn leven woonde en werkte Jan (Amsterdam, 1958) in Amsterdam. Hij was jarenlang programma­maker bij de KRO en NCRV, en stapte in 2002 over naar de museale wereld waar hij onder meer was verbonden aan het Amsterdam Museum, de Anne Frank Stichting en, als algemeen directeur, bij het Airborne Museum en het Zaans Museum. Tijdens de corona­lockdown in 2020 verhuisde Jan van Amsterdam naar Gorssel. Daar begon een nieuwe levens­fase, waarbij hij zich volledig toelegde op zijn eigen projecten. Nog steeds is hij regelmatig in Amsterdam, bij zijn partner Petra Gaffke die senior redacteur is bij EenVandaag.

... naar het pakhuis
“In Gorssel woon ik zo ongelooflijk fijn. De schaal is precies goed. Dorps karakter, maar met leuke restaurants, winkeltjes, Museum MORE, en Deventer en Zutphen liggen om de hoek.” Zijn huis in Gorssel werd een ‘pakhuis’ waar bijna iedere kamer wel een creatieve werkplek is. In de woonkamer is plaats voor een vleugel en andere muziek­instrumenten en aan de muren hangt veel eigen werk. Een kamer is ingericht als atelier voor zijn beeldende kunst en boven is een studio voor beeld en geluid. Naast het huis is een goed geïsoleerde garage waar hij naar hartenlust kan drummen.
“Deze fase is de mooiste van mijn leven. Ik kan me nu helemaal wijden aan de leuke dingen waar ik altijd van droomde.”

Jan heeft een grote collectie 78-toerenplaten uit de periode 1900–1958. Hij heeft ze gedigitaliseerd en ze worden 24/7 uitgezonden via Radio Nostalgia (te beluisteren via zijn website of digitale radio)

Politiek
Ondanks al die creatieve bezigheden heeft Jan ook nog politieke interesse. Met de laatste gemeente­raads­verkiezingen stond hij vierde op de lijst van LochemGroen!. Die fractie behaalde drie zetels en zal waarschijnlijk niet deelnemen aan het college, dus Jan kan zich de komende jaren nog volledig richten op ‘al die leuke dingen waar hij altijd van droomde’.

Abbey Road Studios
Eenmaal gesetteld in Gorssel en gestopt met werken ging Jan meteen aan de slag met de vervulling van een jeugdwens. In zijn eigen thuis­studio nam hij het eerste solo­album op, ‘Climb’ over de klimtocht door het leven. Jan zingt en bespeelt bijna alle instrumenten zelf, en gastbijdragen zijn van Tessa Boomkamp (Edwin Eversband), Hanna Prins, vriendin Petra, een strijkkwartet, en Jans dochters Fanny (zang en viool), Esther (altsax en backing vocals) en Pauline (backing vocals).
Met zijn opname vertrok hij naar Londen waar hij Alex Wharton van de beroemde Abbey Road Studios had weten te interesseren om het te masteren. Wharton heeft het hele solo-oeuvre van Paul McCartney geremasterd en heeft de afgelopen jaren heruitgaven van The Beatles gemasterd. Op deze heilige grond waar Jans helden van The Beatles en vooral Paul McCartney hebben gewerkt werd ‘Climb’ voltooid.

Bij Abbey Road Studios in Londen (foto Petra Gaffke)

Multimedia
Na Climb volgde een aantal singles, vergezeld van videoclips en lino­snedes, en soms met podcast en boek. Bijvoorbeeld Hoppla!, over een onbeant­woorde liefde, geïnspireerd door Marlene Dietrich in haar speelfilm Der Blaue Engel. Of ‘Blijven wil ik niet’ een bewerking van een nummer van de Franse zangeres en mode-icoon Françoise Hardy, ‘Er zijn dan van die dingen (requiem for dad)’, ‘Young Piet Mondriaan exploring his village’. In 2024 kwam een tweede solo-album uit: ‘Switch’.
Ook het uitgeven doet Jan in eigen beheer met zijn label Oscade. Verkoop gaat via zijn eigen website en de muziek is te beluisteren bij alle bekende streaming­diensten.

Links: Linosnede Françoise Hardy
Rechts: Op zoek naar de vergeten Franse zangeres Lucienne Vernay (podcast, lied, fotoserie, schilderij en een videoclip)

Podcasts
Veel tijd en passie zit ook in de podcasts die Jan onder de naam Pakhuis Nostalgia maakt. “Het zijn verhalen vol opgeslagen herinneringen, rond­slingerende weemoed en dozen vol melancholie,” aldus Jan. Vaak horen die bij zijn projecten zoals de podcasts ‘Hoppla! - een pakketje onbeantwoorde liefde’, waarin deze vorm van hartenpijn wordt ontleed door een gesprek met een psycholoog en herinneringen aan eigen verliefdheden van Jan en partner Petra. Bijzonder is ook de podcast waarin Jan, aangespoord door een Frans 45-toerenplaatje uit zijn jeugd, op zoek gaat naar de vergeten Franse zangeres Lucienne Vernay. Of over de zoektocht naar zijn onbekende opa die tijdens de oorlog huur­opzichter was in de Joodse Transvaal­buurt in Amsterdam.
De podcasts staan op zijn website en zijn tevens op alle podcast­platforms te beluisteren.

Bands
Jan speelt vanaf zijn 18e jaar basgitaar in diverse bands met de meest uiteen­lopende genres. Met de Mal Evans Memorial Band, een Beatles tribute band, heeft hij meermaals opgetreden in The Cavern in Liverpool, maar ook in De Wereld Draait Door, én in 2007 met een eigen Russische versie van ‘Back in the USSR’ voor groot publiek in het toen nog toegankelijke Wit Rusland. Op verzoek van de ESA, de Europese ruimtevaartorganisatie, maakte hij met de band Love and Mersey een videoclip als groet aan de astronauten Andre Kuipers en zijn Russische collega Oleg Kononenko.
Ook nu is Jan nog actief met twee bands. Met Three guys named Joe maakt hij driestemmige akoestische muziek, en The Tennessee Studs speelt bluegrass en country. Met laatstgenoemde band speelt hij op 15 augustus 2026 in het Openluchttheater Gorssel.

Tennessee Studs, met Jan Hovers en zijn favoriete cellobass (eigen foto / PR)

Nescio
Jan werkt al een tijd aan een groot project ‘Nesciofonie’ over zijn favoriete Nederlandse schrijver Nescio (J.H.F. Grönloh, 1882-1961). Het wordt een uitgebreid boek en een vinylplaat. In zijn jeugd ging Jan naar school op het Linnaeus­hof in de Amsterdamse Watergraafs­meer. Op dat plein woonde Nescio de laatste 21 jaar van zijn leven. In het boek van 64 pagina’s verweeft Jan zijn eigen jeugd­herinneringen met het leven en werk van de schrijver. Het schetst Nescio als modernist én romanticus, een grote overeenkomst met Jan zelf.
Op de vinylplaat klinken deze verhalen als muziek en stemmen, waar bekende namen hun medewerking aan verleenden: Joost Prinsen droeg kort voor zijn overlijden Nescio’s ‘Pleziertrein’ voor. Het werd hoogstwaarschijnlijk zijn laatste opname. Henk Hofstede (Nits) vertelt het korte verhaal Dichtertje. Mathilde Santing zong in Jans thuis­studio een door hem gecomponeerd en gespeeld lied.

Aan Nesciofonie werken bekende personen mee, v.l.n.r.: Henk Hofstede (foto Jan Hovers), Joost Prinsen (linosnede van Jan Hovers) en Mathilde Santing (selfie Jan Hovers)

Veel van Nesciofonie is klaar en mochten we als preview beluisteren en bekijken. Het is veel­belovend. Mathilde Santing komt nog een keer naar Gorssel voor een tweede lied en de mede­werking van die grote namen kost veel tijd. Jan hoopt dat Nesciofonie later in 2026 zal verschijnen.
  
Jan Hovers over kunst, verhalen en het verlangen naar het sublieme
Jan Hovers stelt zichzelf voor in deze video

• Website 'Het pakhuis van Jan Hovers'

  
Redactie Gorssel.nl
19 april 2026